10 jaar onderweg

De Kolibrie – 10 jaar onderweg

1 februari 2026. Vandaag is het exact tien jaar geleden dat De Kolibrie haar deuren opende. Tien jaar, een getal dat groots klinkt, maar voor mij vooral bestaat uit gezichten, stemmen en momenten die zich niet laten tellen.

Toen ik die eerste dag binnenstapte, kwam ik niet onbevangen binnen. Ik had een periode achter de rug waarin ik mensen die nauw aan mijn hart lagen had moeten afgeven. Niet uit keuze, maar omdat het leven soms vraagt wat je liever niet geeft. Verlies, afscheid, het langzaam loslaten van nabijheid, het was er al, nog voor De Kolibrie vorm kreeg.

Die ervaring bracht me dicht bij iets wat ik toen nog niet zo benoemde, maar vandaag scherp herken: rouw en chronische kwetsbaarheid lijken sterk op elkaar. Ze verdwijnen niet. Ze laten zich niet oplossen. Ze vragen geen snelle antwoorden, maar een andere manier van leven. Je leert bestaan mét iets, niet voorbij eraan.

Met die bagage stapte ik binnen. Met rouw, met vragen, met een stil verdriet dat geen uitleg nodig had. En tegelijk met een diep aanvoelen: er moet een plek zijn waar dit mag bestaan. Waar mensen niet telkens opnieuw hoeven te verantwoorden wat hen tekent. Waar kwetsbaarheid niet hersteld moet worden, maar gedragen.

Er was geen draaiboek. Geen zekerheid. Alleen dat ene besef: menselijke nabijheid is geen luxe, maar noodzaak.

Een huis voor wat blijft

De Kolibrie groeide uit tot een plek voor mensen bij wie het leven een andere wending nam door chronische ziekte, verlies of langdurige kwetsbaarheid. Hier hoeft niemand “beter” te worden om welkom te zijn. Hier zoeken we samen hoe het nu kan. 

Iemand zei me ooit: “Mijn ziekte is hier niet weg, maar ik ben er niet alleen meer mee.”

En misschien is dat wel de kern van alles.

De eersten die mee opstapten

Geen enkel huis ontstaat alleen. En zeker De Kolibrie niet.

Ik wil hier heel bewust Patricia en Lientje benoemen, onze eerste medewerkers. Zij stapten mee in een verhaal dat nog geen vorm had, geen zekerheid bood en vooral veel vertrouwen vroeg. Ze waren er in het prille begin, toen alles nog moest groeien, aftasten en zoeken. Hun engagement en nabijheid hebben mee de bedding gelegd waarop De Kolibrie verder kon bouwen.

En dit wil ik vandaag ook expliciet zeggen: Patricia is, tien jaar later, nog steeds aan boord. Nu De Kolibrie een zuivere vrijwilligersorganisatie is, blijft zij zich met dezelfde bezieling inzetten, onder meer binnen de sessies van Spreid je Vleugels en als geëngageerd lid van de Raad van Bestuur. Die continuïteit, die trouw aan het verhaal, raakt me diep.

Daarnaast wil ik ook Karin benoemen, mede-oprichtster van De Kolibrie. Iemand die er vanaf het begin in geloofde en dat geloof nooit heeft losgelaten. Ondanks een bijzonder zware agenda bleef en blijft zij zich inzetten, vaak ongezien, vaak achter de schermen, maar altijd voluit overtuigd van de kracht van De Kolibrie. Haar vertrouwen, haar betrokkenheid en haar blijvende steun vormen voor mij mee een stille ruggengraat van dit huis.

Sommige mensen staan niet op de voorgrond, maar zonder hen zou het verhaal nooit rechtop blijven staan.

Samen onderweg

De Kolibrie is nooit mijn verhaal alleen geweest. Dit huis werd gebouwd door bezoekers die hun verhaal durfden binnenbrengen. Door vrijwilligers die bleven, ook wanneer het zwaar werd. Door vrijwilligers die een tijdje meeliepen en daarna hun eigen weg gingen. Door mensen die geloofden, soms nog meer dan wijzelf.

Een vrijwilliger verwoordde het zo: “Ik kwam om iets te betekenen, maar ik ben gebleven omdat dit ook mij droeg.”

Dat blijven — ook wanneer het niet oplost — is misschien wel de meest onderschatte vorm van zorg.

Dankbaarheid die ook de stille dragers ziet

Vandaag voel ik diepe dankbaarheid. Voor onze vrijwilligers, van het eerste uur tot vandaag: jullie zijn de adem van dit huis. Voor onze bezoekers, die hun vertrouwen schonken aan deze plek. Voor iedereen die ons ondersteunde, financieel of praktisch, zichtbaar of in stilte. Elk gebaar hield ons mee recht.

En vandaag wil ik heel bewust ook dankbaar zijn voor wie vaak op de achtergrond bleef.

Voor mijn echtgenoot. Zonder jou was De Kolibrie er nooit gekomen. Je droeg mee in de twijfel, in de vermoeidheid, in de eindeloze gesprekken waarin alles opnieuw werd afgewogen. Je gaf niet alleen ruimte en vertrouwen, maar ook concrete financiële ondersteuning. Je stond mee garant. Je nam mee risico’s. Vaak stil, altijd trouw.

En voor mijn gezin. Voor mijn kinderen, die mijn aandacht vaak moesten delen. Met dit huis, met de verhalen en zorgen van anderen. Dat vroeg niet alleen tijd en geduld, maar ook een emotionele draagkracht die zelden zichtbaar is. Ook jullie droegen mee. Dank je wel voor het vertrouwen, de mildheid en de liefde.

Dit project vroeg ook iets van jullie. En daarom hoort deze dankbaarheid hier, voluit.

De kracht van nabijheid

Tien jaar De Kolibrie heeft me geleerd dat zorg niet altijd zit in doen of oplossen. Soms is zorg gewoon blijven. Een stoel bijschuiven. Een tas koffie. Stilte laten bestaan.

Iemand zei me ooit: “Hier wordt mijn verdriet niet kleiner, maar wel draaglijker.” Dat is de kracht van nabijheid.

Samen gedragen, samen verder

We hebben stormen gekend. Twijfel. Financiële onzekerheid. Momenten waarop het wankelde. Maar telkens opnieuw was er die beweging van samen dragen.

Zoals iemand het zo mooi zei: “De Kolibrie is geen plek die je bezoekt, maar een plek die je meeneemt.”

Tien jaar later is De Kolibrie veranderd. En tegelijk helemaal zichzelf gebleven.

En nu… vooruit kijken

Tien jaar terugkijken vraagt om even stil te staan. Maar tien jaar De Kolibrie nodigt ook uit om weer vooruit te kijken.

De komende weken openen we stap voor stap ons jubileumprogramma. Met een legotentoonstelling die veerkracht zichtbaar maakt, blokje per blokje. Met een feestweekend vol ontmoeting, creativiteit en verhalen. Met trajecten zoals "Spreid je Vleugels", waarin mensen opnieuw mogen aftasten wat voor hen mogelijk is, op hun tempo, met alles wat er is. Dankzij de Warmste week kunnen we dit traject opschalen. Dit geeft ons opnieuw ademruimte, niet alleen om te blijven bestaan, maar om opnieuw voluit te durven bewegen, te verdiepen, te dromen, te vliegen.

De Kolibrie blijft wat ze altijd is geweest: een plek waar mensen landen, op adem komen, en soms — heel voorzichtig — weer opstijgen.

In de volgende blogs lichten we telkens een onderdeel van het jubileumprogramma toe. We nodigen je uit om mee te lezen, mee te voelen en mee onderweg te zijn.

👉 Lees zeker verder en ontdek wat 10 jaar De Kolibrie verder mag brengen.

Samen. Met alles wat er is. 💛